Susan heeft een verstandelijke beperking. Ze vindt het heel moeilijk om grenzen te stellen, zowel aan haar eigen gedrag als aan dat van anderen. Daardoor is ze een gemakkelijk slachtoffer voor anderen die het niet goed met haar voor hebben. Haar beperking in combinatie met haar onvermogen om voor zichzelf op te komen, waren de opmaat voor haar verblijf in een forensische kliniek.

In haar jeugd is Susan mishandeld en gedwongen tot prostitutie. Wat begon in haar gezinssituatie, werd nog erger toen ze trouwde. Toen ze zwanger was, bereikten de kwellingen en mishandelingen een climax. Bij een van de gewelddadigheden duwde de toenmalige partner van Susan haar van een trap. Ze kwam ernstig ten val en verloor haar ongeboren kind. Susan nam wraak en stak de dader dood. Ze heeft geen spijt van haar daad en zou het zó weer doen. Dat zei Susan 20 jaar geleden tegen de rechter en dat zegt ze ook nu nog. De rechter legde haar TBS met dwangverpleging op.

Dagbesteding

Op de afdeling waar Susan verblijft, heeft ze een eigen kamer met een eigen toegangspasje en eigen sanitair. Hoewel ze een eigen radio- en tv-aansluiting heeft, kijkt ze liever tv in de woonkamer die ze met 11 medebewoners deelt. Hoewel het haar soms ronduit frustreert dat ze niet mag gaan en staan waar ze wil, is ze over het algemeen tevreden met haar situatie: "Ik kan niet alleen wonen."

De dagen op de afdeling volgen een vast patroon. Wat ik het liefst doe is TV kijken. Maar ik ga ook naar Scholing, daar probeer ik de theorie voor het behalen van mijn rijbewijs te leren. Maar dit zal me waarschijnlijk toch niet gaan lukken. Ik ga naar Atelier om wat te knutselen. Ik maak graag kaarten of schilderijtjes. De Ladies Night die één keer in de maand gehouden wordt bezoek ik ook altijd; even gezellig met de vrouwen onder mekaar.

We hebben vaste tijden waarop we naar de bank gaan en in het winkeltje de dagelijkse benodigdheden kunnen aanschaffen. Ook is er een tweede-hands kledingwinkelt op het terrein, daar gaan we op woensdagen naartoe. ’s Avonds eten we samen in de keuken op de afdeling.

In de vorige kliniek heb ik wel behandeling gehad, maar die heeft me niet veel geholpen. Tegenwoordig heb ik alleen dagbesteding en ga ik naar buiten met begeleiding om te wandelen.

Contact met naasten

Door de gebeurtenissen in haar jeugd heeft Susan het contact met haar ouders en haar broers al jaren geleden verbroken. Gebleven is de verbintenis met haar twee jaar oudere zus. Susan zegt daarover: "Eerst was het helemaal niet leuk als ze kwam. Als ik mijn zus zag, kwam vroeger weer terug. Dat was écht een rottijd, ook voor haar. Maar we hoeven daar niet de hele tijd over te praten, want we weten het van elkaar. Nu kunnen we ook eens samen lachen."

Vooral in de tijd dat Susan getroffen werd door een reeks tia’s is haar zus een grote steun geweest. Het vertrouwde contact heeft haar geholpen om tot rust te komen en de fysieke beperkingen te accepteren. Mijn zus kan niet altijd het geld missen om de reis naar Eindhoven te maken. Ik denk dat ze er ook niet altijd zin in heeft, want ze heeft ook haar eigen leven.  Maar als ze komt, vind ik dat fijn want ik ben best eenzaam.Met de medebewoners is het soms moeilijk om contact te maken,  daar heb ik niet altijd zin in. Ieder heeft zijn eigen problemen.

De begeleiding op de afdeling is altijd aardig, maar soms hebben ze het te druk met werken om een praatje te maken. Van de wandelingen op het terrein kan ik erg genieten en dan krijg ik alle aandacht van betreffende begeleider.

De toekomst

Susan zal haar leven lang in een zorginstelling verblijven. Dat weet zij zelf en dat is ook de verwachting van haar behandelteam. Dat heeft te maken met haar verstandelijke beperking en met de fysieke beperkingen waarmee Susan kampt sinds de tia's.

Veiligheid staat centraal in de begeleiding van cliënten als Susan: voor de cliënt zelf, voor medewerkers en voor de maatschappij. Een belangrijk doel is daarnaast om de cliënt een goede kwaliteit van leven te bieden. Afgestemd op de mogelijkheden van iedere cliënt zoekt De Woenselse Poort naar manieren om de dagen zinvol in te vullen. Bijvoorbeeld met therapie, dagbesteding en vrijetijdsactiviteiten. De cliënt heeft daarin een belangrijke stem: binnen de mogelijkheden maakt iedere cliënt zijn of haar eigen keuzes.  Voor Susan is overplaatsing naar een ander ziekenhuis een goede optie. Daar kan de zorg nóg beter worden afgestemd op haar behoefte.

Onze cliënten

Zo gevarieerd als onze samenleving is, zo verschillend zijn onze cliënten.

Lees meer