Mijn verleden bestond uit een hoop sores en ellende. Ik ben álles kwijtgeraakt: mijn huis, mijn familie en het vertrouwen in mezelf . Ik was verslaafd aan drugs, had verkeerde vrienden en raakte meerdere keren in een psychose. Daardoor werd ik zeer agressief naar anderen, uit angst en onmacht. Dat leidde meerdere keren tot detentie. Het dieptepunt kwam toen ik, volledig ontoerekeningsvatbaar, iemand zeer ernstig letsel toebracht. Ik wist niet wat ik deed.

De rechter heeft mij TBS met dwangverpleging opgelegd. Medewerkers van De Woenselse Poort bezochten mij in de penitentiaire inrichting voor een intake. Twee weken later verhuisde ik naar De Woenselse Poort en ik ben er 6 jaar gebleven.

Afbouwen en opbouwen

De eerste 7 maanden waren voor mij een hel. Ik was agressief en moest veel op mijn kamer blijven, een continu kamerprogramma noemen ze dat. Omdat ik mijn frustratie uitte in agressie was echte behandeling niet mogelijk. Alles leek mis te gaan. Totdat ik in gesprek kwam met een goede psychiater. Zijn advies was om mijn medicatie af te bouwen, stabiel te worden en daarna andere medicatie te proberen. Precies zo is het gegaan.

Ik kreeg de juiste medicatie afgestemd op mijn persoon en mijn problemen. Daardoor begon ik me geestelijk en lichamelijk beter te voelen en ik kreeg weer een beetje vertrouwen. Langzamerhand kreeg ik energie om therapie te volgen en de behandeling begon aan te slaan. Het ging niet van het ene op het andere moment, maar ik voelde dat ik vooruit ging en langzaam kon opbouwen.

Met mezelf aan de slag

Ik ben serieus met mezelf aan de slag gegaan. Aan de Liberman-verslavingsmodule heb ik veel gehad. Telkens als ik er even doorheen zat, kon ik wat ik had geleerd toepassen in de praktijk. Door veel  te oefenen kreeg ik stap voor stap houvast en vertrouwen. Maatschappij en oriëntatie hielp mij om zicht te krijgen op wat ik nodig heb om in de maatschappij weer te kunnen functioneren. En bij dramatherapie hebben we situaties uit het verleden nagespeeld. Dat helpt  om dingen te kunnen verwerken en heeft mij inzicht gegeven in hoe ik reageer op bepaalde situaties. Het leert mij om anders te reageren.

In de sessies psychomotore therapie leerde ik mijn grenzen voelen en bewaken. Door goed naar mijn lichaam te luisteren leerde ik herkennen hoe de spanning zich soms opbouwt. Dat helpt mij om mijn gedrag te beteugelen. Ik weet nu voor mezelf: ‘tot hier en niet verder’ en stem mijn doen en laten erop af.

Naast mijn therapiëen besteedde ik veel tijd aan dierenverzorging. Dat beviel me zó goed dat ik een dierenverzorgingsopleiding heb gevolgd. Toen ik buiten de beveiligde zone mocht komen, mocht ik helpen bij de verzorging van de paarden in de buitentuin. De omgang met die twee fantastische dieren, Stella en Susan, heeft zeker bijgedragen aan mijn verantwoordelijkheidsgevoel.

Contact met familie

Wat ook hielp, was dat ik langzaamaan weer contact kreeg met mijn familie. Na wat er was gebeurd, was het contact helemaal weg. Ook had ik geen vrienden. Bij De Woenselse Poort heb ik weer leren omgaan met gezonde mensen. Dat ging me steeds beter af en na een tijdje durfde ik contact op te nemen met mijn moeder. Aan de telefoon was ze eerst terughoudend, maar later is ze bij mij op bezoek gekomen. Ze wilde iets voor mij meebrengen, maar dat is aan regels gebonden. Maar alleen al dát ze vroeg of ik iets nodig had, heeft me goed gedaan.

Binnen De Woenselse Poort gelden regels voor bezoek. Zo heeft de begeleiding eerst het telefoongesprek met mijn moeder gescreend voordat ze mocht komen. Ook zijn er afgesproken bezoektijden. Langzaam is het vertrouwen weer gegroeid. Toen ik op verlof mocht, ben ik onder begeleiding naar mijn moeder geweest.

Steeds meer vrijheden

Hoe meer ik vooruit ging in mijn behandeling, hoe meer mijn vrijheden werden uitgebouwd. Dit is voor iedereen anders. Het hangt bijvoorbeeld af van je eigen inzet om vooruit te komen. Bovendien moet justitie akkoord gaan met het stappenplan dat De Woenselse Poort voorstelt.

Mijn vrijheden verliepen in fasen, dat is zo geregeld binnen de TBS-maatregel. Eerst mocht ik enkele keren met DV&O op verlof. Dit is een vorm van begeleid verlof. De Dienst Vervoer en Ondersteuning (DV&O) van het ministerie van Veiligheid en Justitie gaat met je mee, bijvoorbeeld naar je familie, op kraamvisite of ziekenbezoek. Later mocht ik met begeleid verlof, dat betekent dat een medewerker van De Woenselse Poort meegaat om boodschappen te doen of om familie te bezoeken.

Toen ik toestemming kreeg voor onbegeleid verlof :mocht ik in mijn eentje weg, uiteraard met duidelijke voorwaarden en afspraken. De laatste stap is het aanvragen van transmuraal verlof.  Op dit moment heb ik zogenaamd transmuraal verlof, ik woon nu buiten de beveiligde zone in een woning van De Woenselse Poort. Ik mag iedere dag van 8 uur 's ochtends tot half 10  's avonds naar buiten. Ik heb werk in de sociale werkplaats en ik kom nog altijd graag in de buitentuin waar ik de paarden heb verzorgd. De Woenselse Poort begeleidt mij nu op afstand. en ik kan een beroep doen op de medewerkers als ik er behoefte aan heb. In de weekends ga ik bij mijn familie op bezoek. Ik vind het fijn dat ik een drukke dagbesteding heb.

Plussen én minnen

Nu ik terugkijk op de afgelopen 6 jaar ben ik positief over mijn behandeling en over wat ik heb bereikt. Het keerpunt was toen ik overschakelde naar de juiste medicatie. Toen heb ik de behandeling toegelaten en kon ik aan mezelf werken. Maar mijn pad liep niet over rozen. Ik ken ook de minpunten. Zo vond ik het moeilijk om steeds afhankelijk te zijn van anderen en áltijd en óveral toestemming voor te moeten vragen. Het viel me ook niet mee om alles vóór- en ná te bespreken. Altijd en overal heb je begeleiding om je heen, kleine uitglijders worden zwaar bestraft. Daar was ik af en toe helemaal klaar mee. In die zwakke momenten sneuvelde er wel eens het een en ander aan servies.

Nu sta ik op een wachtlijst voor begeleid wonen. Ik weet niet hoe lang dat nog duurt. Als er plek is en als ik een woning krijg, verhuis ik. Dan ga ik werken bij de Bredase Sociale Werkplaats. Voorlopig sta ik nog onder toezicht van de reclassering. Hoe lang dit nog duurt, is afhankelijk van mijn voortgang. Ik heb regelmatig urinecontroles bij Novadic. Naast een wekelijks gesprek met mijn psychiater, heb ik ambulante begeleiding.

Knokken

De nazorg is bedoeld om te voorkomen dat ik terugval in mijn oude situatie. In persoonlijke gesprekken met begeleiders zeg ik open en eerlijk dat ik het soms best lastig vind om alles op de rails te houden. Maar als het aan mij ligt, val ik niet terug. Ik heb keihard moeten knokken om te komen waar ik nu ben, dat laat ik mij niet zo makkelijk afpakken.

Wat zoek je?

Vind in een paar stappen de juiste informatie.

Help mij zoeken